Księżycowe
opowieści

Ciemna strona księżyca, prawda? Czy fałsz? Księżycowe szaleństwo, prawda? Czy fałsz? Okrągły jak księżyc?

Legendy, zabobony, popkultura skutecznie wymieszały fakty z wyobraźnią. Spróbujmy się im przyjrzeć.

Zacznijmy od najpopularniejszego kłamstwa, które nucili nam muzycy z Pink Floyd. Ciemna strona księżyca.

Oczywiście taka strona nie istnieje. Jest tak samo, oświetlana przez słońce jak ta nasza, tylko my jej nie widzimy.

To efekt, tak zwanej rotacji synchronicznej. Księżyc obraca się wokół własnej osi w tym samym tempie w jakim obiega ziemia.

A co z księżycowym szaleństwem? Przez wieki wierzono, że pełnia wywołuje w nas wilkołaka, wzmaga agresję i zapełnia oddziały ratunkowe?

Policjanci i pielęgniarki na całym świecie mogliby przysięgać, że przy pełnym blasku dzieją się rzeczy dziwne. Jednak nauka mówi krótko. To złudzenia.

Nasz mózg uwielbia szukać wzorców tam, gdzie ich nie ma. Jeśli wydarzy się coś niezwykłego podczas pełni, zapamiętujemy to na lata. Jeśli wydarzy się w innym terminie, po prostu o tym zapominamy.

Przejdźmy od mitów do twardej rzeczywistości. Gdybyście mogli stanąć na powierzchni księżyca i zdjąć na chwilę hełm, czego oczywiście nie polecam, co byście poczuli?

Astronauci, misji Apollo, byli zdumieni. Po powrocie do lądownika, gdy pył z ich skafandrów zmieszał się z powietrzem, poczuli zapach spalonego prochu strzelniczego. Księżyc pachnie jak pole bitwy po wielkiej kanonadzie, co ciekawe, ten zapach znika gdy pył dotrze na ziemię, tlen z naszej atmosfery zabija kosmiczny aromat.

Księżyc nie jest też taką idealną kulą jak nam się wydaje. Gdybyście mogli go zmierzyć z ogromną precyzją, okazałoby się, że przypomina cytrynę. Jest lekko spłaszczony na biegunach i posiada charakterystyczne wybrzuszenia.

To pamiątka po czasach, gdy był jeszcze płynną magmą i siły grawitacyjne ziemi nadały mu ten specyficzny kształt.

A wiecie, że księżyc przed nami ucieka, co roku nasz satelita oddala się o blisko cztery centymetry. To mniej więcej tyle ile rosną twoje paznokcie.

Za miliardy lat będzie tak daleko, że Słońce nigdy już nie zostanie w pełni zasłonięte podczas zaćmienia. Będziemy mieli tylko obrączkę światła, a nie całkowitą ciemność.

Księżyc stał się też naszym najbardziej niezwykłym muzeum. To nie tylko miejsce lądowania Eagle'a. Na jego powierzchni spoczywa ponad 90 worków z ludzkimi odchodami, dwie piłeczki golfowe.

Zdjęcie rodziny astronauty Charlesa Duke'a i prochy Eugene'a Shoemakera. To jedyny człowiek, którego miejscem wiecznego spoczynku jest srebrny glob.

Na koniec pomyśl o księżycowych drzewach. W 1971 roku setki nasion okrążyły księżyc w kieszeni astronauty Stuarta Roosy. Dziś te drzewa, między innymi sosny i jawory, rosną na ziemi.

Wyglądają zwyczajnie, ale w ich DNA zapisana jest podróż przez pustkę kosmosu, której większość z nas nigdy nie doświadczy.